Όσιος Αχίλλιος: Ο παθιασμένος ιεροκήρυκας που συγκίνησε τον Μεγάλο Κωνσταντίνο

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Η Εκκλησία μας γιορτάζει σήμερα (16/5) ορισμένα ονόματα Αγίων και Οσίων της. Αν έχετε, δε, κάποιον γνωστό σας με το όνομα του Αχιλλέα, του Αχιλλίου ή κάποιο σχετικό, μπορείτε να του ευχηθείτε, καθώς ο Όσιος Αχίλλιος είναι ένα από τα τιμώμενα πρόσωπα της Ορθοδοξίας για την ημέρα.

Ο Όσιος Αχίλλιος γεννήθηκε στην Καππαδοκία και έζησε κατά την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου (306-337 μ.Χ.). Από νεαρή ηλικία, η βαθιά του πίστη τον οδήγησε στους Άγιους Τόπους και στη συνέχεια στη Ρώμη. Εκεί αφιερώθηκε στο ιεραποστολικό έργο, κηρύττοντας αδιάκοπα τον θείο λόγο σε πόλεις και χωριά. Παρά τις δυσκολίες, τις ύβρεις, τους διωγμούς και τις κακουχίες, παρέμεινε ακούραστος στο έργο του. Το σπουδαίο έργο και η αφοσίωσή του τον ανέδειξαν Επίσκοπο Λαρίσης.

Ως Επίσκοπος, ο Αχίλλιος διακρίθηκε ως πνευματικός ηγέτης και δάσκαλος, ζώντας με συνέπεια τις αρχές που κήρυττε. Καθημερινά διέδιδε το Ευαγγέλιο, στήριζε τις χήρες, προστάτευε τα ορφανά, ανακούφιζε τους φτωχούς και υπερασπιζόταν τους αδικημένους. Ήταν ο άγρυπνος φύλακας της πίστης και αφοσιωμένος προστάτης του ποιμνίου που του εμπιστεύθηκαν.

Ο Αχίλλιος ξεχώρισε επίσης στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια το 325 μ.Χ., όπου υπερασπίστηκε με σθένος την Ορθόδοξη Πίστη ενάντια στις αιρέσεις του Αρείου. Ο Μέγας Κωνσταντίνος, αναγνωρίζοντας την προσφορά και τις αρετές του, του παραχώρησε σημαντική χρηματική δωρεά. Όταν ο Αχίλλιος επέστρεψε στη Λάρισα, διέθεσε αυτά τα χρήματα για την ανέγερση ναών και τη φροντίδα των ασθενών και των φτωχών.

Όταν πλησίαζε το τέλος της ζωής του, κάλεσε τους ιερείς της επισκοπής του και τους παρέδωσε πολύτιμες πατρικές συμβουλές για τα καθήκοντά τους, αφήνοντας πίσω του πνευματική παρακαταθήκη και ένα ζωντανό παράδειγμα αυτοθυσίας και αγάπης.

Τα λειτουργικά κείμενα του Οσίου Αχιλλίου

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Λαρίσης σὲ πρόεδρον, καὶ πολιοῦχον λαμπρόν, ἡ χάρις ἀνέδειξεν ὡς Ἱεράρχην σοφόν, παμμάκαρ Ἀχίλλιε, σὺ γὰρ τὸ τῆς Τριάδος, ὁμοούσιον κράτος, θαύμασι τε καὶ λόγοις, κατετράνωσας κόσμω. Ἣν πάτερ ἐξευμενίζου, τοὶς σὲ γεραίρουσι.

Έτερον Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)

Ἦχος γ´. Θείας πίστεως.

Χαίρει ἔχουσα, ἡ Θεσσαλία, σὲ ἀκοίμητον, φρουρῶν προστάτην, καὶ τῆς Λαρίσης ἡ πόλις ἀδάμαντα, ἡ Ἐκκλησία τὴν εὔηχον σάλπιγγα, τὸ τοῦ Υἱοῦ ὁμοούσιον κηρύξασαν, Πάτερ Ἅγιε Ἱεράρχα Ἀχίλλιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι εἰρήνην ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Κοντάκιον

Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.

Τῆς Θεσσαλίας τὸν ἀστέρα τὸν ὑπέρλαμπρον, τῶν Λαρισαίων τὸν Ποιμένα τὸν ἀνύστακτον, κατὰ χρέος εὐφημήσωμεν ἐκβοῶντες· Παῤῥησίαν κεκτημένος πρὸς τὸν Κύριον, ἐκ παντὸς ἡμᾶς κινδύνου ἐλευθέρωσον, ἵνα κράζωμεν Χαίροις Πάτερ Ἀχίλλιε.

Έτερον Κοντάκιον

Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.

Τῆς οἰκουμένης τὸν ἀστέρα τὸν ἀνέσπερον Καὶ Λαρισαίων τὸν ποιμένα τὸν ἀκοίμητον Τὸν ἀχίλλιον ὑμνήσωμεν ἐκβοῶντες· Παρρησίαν κεκτημένος πρὸς τὸν Κύριον Ἐκ παντοίας τρικυμίας ἡμᾶς λύτρωσαι Τοὺς βοῶντάς σοι, χαίροις Πάτερ Ἀχίλλιε.

Μεγαλυνάριον

Χαίροις τῆς Ἑῴας ἀστὴρ λαμπρός, καὶ τῶν Λαρισαίων, λαμπαδοῦχος καὶ ὁδηγός, χαίροις εὐσεβείας, λειμὼν ὁ ἀνθηφόρος, Ἀχίλλιε παμμάκαρ, Τριάδος πρόμαχε.

Έτερον Μεγαλυνάριον

Χαίροις τῆς Λαρίσης ὁ θησαυρός, καύχημα Πατέρων, τῆς Νικαίας ὁ τηλαυγής, φάρος ἑξαστράπτων, τρανώσας θείαν φύσιν, Χριστοῦ ἐν τῇ Συνόδῳ, σοφὲ Ἀχίλλιε.

Ὁ Οἶκος

Ἄγγελος ἐκ τῶν τρόπων Ἱεράρχα ἐφάνης, καὶ τάγμασι τοῖς τούτων ἐγνώσθης, καὶ σὺν τοῖς Ἀσωμάτων χοροῖς λειτουργῶν τῷ θρόνῳ τοῦ Χριστοῦ Ἅγιε, ἀκούεις παρ’ ἡμῶν τῶν σῶν δούλων ταύτα: Χαῖρε τῆς Τριάδος ἡ σάλπιγξ ἡ εὔηχος· Χαῖρε τῆς Μονάδος ἡδύφωνον ὄργανον· Χαῖρε ὕψος δυσκατάληκτον τῶν δογμάτων τῶν σεπτῶν· χαῖρε βάθος δυσερμήνευοτν νοερῶν ἐργασιῶν· Χαῖρε ὅτι Ἀρείου τᾶς ἐπάρσεις καθεῖλες· Χαῖρε ὅτι τᾶς τούτου μυθουργίας παρεῖδες· Χαῖρε ἀστὴρ Ἑλλάδος ὑπέρλαμπρος· Χαῖρε Ποιμὴν Λαρίσης ὁ ἄκακος· Χαῖρ επροστάτης ὁ ἀκοίμητος ταύτης· Χαῖρε δι’ οὗ τῷ Θεῷ οἰκειοῦται·

Χαίροις Πάτερ Ἀχίλλιε.

Κάθισμα

Ἦχος α´. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.

Ἡ Λάρισα τὰ σά, μεγαλεῖα κηρύττει, θαυμάζει δὲ τὴν σήν, διδαχὴν Θεσσαλία, σεμνύνεται χαίρουσα, τῶν Πατέρων ἡ Σύνοδος, κόσμον ἔχει δέ, ἢ Ἐκκλησία σὲ Πάτερ, ἡμεῖς δ’ ἅπαντες, θερμὸν προστάτην καὶ ῥύστην, οἱ πόθῳ τιμῶντες σέ.

Έτερον Κάθισμα

Ἦχος α´. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.

Ἡ θεία σου σορός, , ὧ Ἀχίλλιε Πάτερ, ὡς ἄλλη Σιλωὰμ κολυμβήθρα ἐδείχθη, πηγὴν ἁγιάσματος παραδόξως ἐκβλύζουσα· οὗ μετέχοντες οἱ προσιόντες ἐν πίατει χάριν ἄφθονον, καὶ ψυχικὴν σωτηρίαν, εὐχαῖς σου λαμβάνομεν.