Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Η ηγετική μορφή της Ελληνικής Επανάστασης που ήρθε στη ζωή σαν σήμερα (03/04) – Γιατί αποκαλείται «Γέρος του Μοριά»

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης υπήρξε μια από τις πιο εμβληματικές μορφές της Ελληνικής Επανάστασης, δρώντας κυρίως στην Πελοπόννησο. Για αυτόν τον λόγο, απέκτησε το προσωνύμιο «Γέρος του Μωριά».
Σύμφωνα με τα Απομνημονεύματά του, ο Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στις 3 Απριλίου του 1770, ανήμερα της Δευτέρας του Πάσχα, «σε ένα βουνό, κάτω από ένα δέντρο, στην Παλαιά Μεσσηνία, στο μέρος που ονομάζεται Ραμαβούνι». Ήταν γιος του κλεφτοκαπετάνιου Κωνσταντή Κολοκοτρώνη (1747-1780), από το Λιμποβίσι της Αρκαδίας, και της Γεωργίτσας Κωτσάκη, κόρης προεστού από την Αλωνίσταινα Αρκαδίας. Η οικογένεια των Κολοκοτρωναίων, από τον 16ο αιώνα που εμφανίζεται στα ιστορικά δρώμενα, βρισκόταν σε συνεχή αγώνα κατά των Τούρκων. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο μεταξύ 1762 και 1806, 70 μέλη της οικογένειας εξοντώθηκαν από τους κατακτητές.
Το 1780, όταν ο Θεόδωρος ήταν μόλις 10 ετών, ο πατέρας του σκοτώθηκε από τους Τούρκους, ένα τραγικό γεγονός που σημάδεψε καθοριστικά τη ζωή του. Στα 17 του ανέλαβε τον ρόλο του οπλαρχηγού στο Λεοντάρι, ενώ στα 20 του παντρεύτηκε την Αικατερίνη Καρούσου, κόρη τοπικού προεστού. Κατά τον μεγάλο διωγμό των κλεφτών το 1806, κατάφερε να διαφύγει στη Ζάκυνθο, όπου κατατάχθηκε στον αγγλικό στρατό, φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του ταγματάρχη.
Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, μια αποφασιστική στιγμή για την πορεία του. Στις αρχές του 1821 αποβιβάστηκε στη Μάνη, έτοιμος να συμμετάσχει ενεργά στον Αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας.
Δίπλα στον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη
Στις 23 Μαρτίου 1821, συμμετείχε στο στρατιωτικό σώμα του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη που κατέλαβε την Καλαμάτα, σηματοδοτώντας την απαρχή της Ελληνικής Επανάστασης. Αμέσως μετά, έθεσε ως κύριο στόχο την κατάληψη της Τριπολιτσάς, του διοικητικού κέντρου των Οθωμανών στον Μωριά. Ο Κολοκοτρώνης πίστευε ότι χωρίς την κατάκτηση της Τριπολιτσάς, η Επανάσταση δεν θα μπορούσε να επικρατήσει. Η νικηφόρα μάχη στο Βαλτέτσι (13 Μαΐου 1821) και η άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821) αποτέλεσαν καθοριστικά γεγονότα, οφειλόμενα αποκλειστικά στη στρατηγική ιδιοφυΐα του Κολοκοτρώνη, καθιερώνοντάς τον ως ηγέτη του επαναστατικού στρατού της Πελοποννήσου.
Στη μάχη των Δερβενακίων (26–28 Ιουλίου 1822), όπου ο στρατός του Δράμαλη υπέστη συντριπτική ήττα, ανέδειξε τη στρατηγική του μεγαλοφυΐα. Ως αναγνώριση των ικανοτήτων του, η κυβέρνηση του Γεωργίου Κουντουριώτη τον διόρισε αρχιστράτηγο των επαναστατικών δυνάμεων. Ωστόσο, η ίδια κυβέρνηση τον φυλάκισε στην Ύδρα κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου (1823-1824), όπου ο Κολοκοτρώνης διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο. Τελικά, τον Μάιο του 1825, απελευθερώθηκε, καθώς ο Ιμπραήμ απειλούσε με την καταστολή της Επανάστασης, και του ανατέθηκε εκ νέου η αρχιστρατηγία του Αγώνα.
Δεξιοτέχνης στον κλεφτοπόλεμο και στην τακτική της «καμμένης γης», ο Κολοκοτρώνης κατάφερε να διατηρήσει ζωντανή τη φλόγα της Επανάστασης μέχρι την καθοριστική Ναυμαχία του Ναβαρίνου (7 Οκτωβρίου 1827).
Η καταδίκη σε θάνατο
Μετά την απελευθέρωση, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συμμάχησε με τον Ιωάννη Καποδίστρια και αναδείχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του Ρωσικού Κόμματος. Κατά την περίοδο της Αντιβασιλείας, διώχθηκε ως αντιβασιλικός και καταδικάστηκε σε θάνατο τον Μάιο του 1834. Ωστόσο, μετά την ενηλικίωση του Όθωνα, η ποινή του χαρίστηκε. Ο Όθωνας τον διόρισε σύμβουλο της Επικρατείας και του απένειμε τον βαθμό του αντιστράτηγου.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Κολοκοτρώνης έζησε στην Αθήνα στο ιδιόκτητο σπίτι του, στη γωνία των σημερινών οδών Κολοκοτρώνη και Λέκκα. Εκεί συγκατοικούσε με την ερωμένη του, Μαργαρίτα Βελισσάρη, καθώς η σύζυγός του, Αικατερίνη Καρούσου, είχε αποβιώσει το 1820. Κατά την ίδια περίοδο, υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη τα απομνημονεύματά του, που εκδόθηκαν το 1851 με τίτλο «Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836». Το έργο αυτό αποτελεί πολύτιμη ιστορική πηγή για την Ελληνική Επανάσταση.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απεβίωσε στις 4 Φεβρουαρίου 1843 από εγκεφαλικό επεισόδιο, λίγο μετά την επιστροφή του στο σπίτι από δεξίωση στα Ανάκτορα. Από τον γάμο του με την Αικατερίνη Καρούσου απέκτησε τέσσερα παιδιά: τον Πάνο (1798-1824), τον Γενναίο (1806-1868), τον Κολλίνο (1810-1848) και την Ελένη. Από τη σχέση του με τη Μαργαρίτα Βελισσάρη απέκτησε έναν ακόμη γιο, τον Παναγιωτάκη (1836-1893), τον οποίο αναγνώρισε επισήμως στη διαθήκη του.






0 ΣΧΟΛΙΑ