Πιστός φίλος ο Νίκος Κούρκουλος: Η αποκάλυψη της Μαίρης Χρονοπούλου για το περιστατικό που την σημάδεψε

Η θρυλική ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου Μαίρη Χρονοπούλου, η οποία τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε κινητικά προβλήματα και κάνει σπάνιες δημόσες εμφανίσεις, φιλοξενήθηκε στην εκπομπή «Στούντιο 4» της ΕΡΤ και περιέγραψε το πώς μπήκε στο χώρο του θεάτρου, το όνειρο της να γίνει μπαλαρίνα αλλά και για τη στενή σχέση που είχε με τον Νίκο Κούρκουλο. Με την ευκαιρία, δείτε την πρώτη σύζυγο του ηθοποιού.

Μαίρη Χρονοπούλου για Κούρκουλο: Ήταν τα πάντα για εμένα

«Δεν ήμασταν όλοι φίλοι στο θέατρο, είχα δύο τρεις λατρεμένους σαν τα αδέλφια και τον πατέρα που δεν είχα. Ο Νίκος Κούρκουλος ήταν ένας από αυτούς και κλείναμε 52 χρόνια φιλίας, όταν πέθανε. Λατρεμένος πατέρας κι αδερφός που δεν είχα και λατρεμένη αδερφή που δεν είχε. Γνωριστήκαμε όταν ήταν πρωτοετής στην σχολή κι εγώ στην σχολή Αρχαίου Δράματος, ήμασταν αδέρφια.

Μου παρείχε προστασία, σκοτωνόταν για εμένα και το είχα ανάγκη αυτό. Δεν είχα αδέρφια και πατέρα, που με είχε εγκαταλείψει και ο Νίκος ήταν τα πάντα για εμένα. Ήταν τα πάντα για μένα. Δεν τον ερωτεύτηκα ποτέ, ήταν σαν αδερφός μου. Έπαιζε ξύλο με τους συντρόφους μου, όταν με καταπίεζαν κι ήταν το τέλειο παιδί.» συμπλήρωσε η Μαίρη Χρονοπούλου.

VIRAL

Ατζούν Ιλιτζαλί: Επισκέφθηκε τον Σταύρο Φλώρο και του έδωσε ένα μοναδικό δώρο – Η φωτογραφία που συγκλονίζει, ποια είναι τα δύο κορίτσια πλάι του;

Μέσα στην χλιδή τα γενέθλια της Αλεξάνδρας Νίκα: Μέσα στο νεοκλασικό της Κριθαριώτη – Δεν έλειπε η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ (βίντεο)

«Έτσι βρήκα τον Σεργιανόπουλο στο διαμέρισμα»: Ο Πάνος Σόμπολος για την εικόνα που αντίκρισε μετά τη δολοφονία

«Το τραύμα μου βγήκε αργότερα…» – Η σπαρακτική εξομολόγηση της Εριέττας για την ασθένεια και το θάνατο του Νίκου Κούρκουλου

Ο θάνατος του Νίκου Κούρκουλου ήρθε για να σκεπάσει με πέπλο πένθους τον καλλιτεχνικό χώρο, με την οικογένειά του φυσικά να είναι καταρρακωμένη, αν και ήταν προετοιμασμένη.

Η Εριέττα Κούρκολου είχε μιλήσει στο διαδικτυακό περιοδικό «Go by Gonimotita» για την απώλεια του πατέρα της, Νίκου Κούρκουλου από καρκίνο αλλά και τις κρίσεις πανικού που βίωσε, με την ίδια να συγκλονίζει και με μια εξομολόγηση για τον εαυτό της.

Η εξομολόγηση της Εριέττας Κούρκουλου για τον πατέρα της

Εσύ ήσουν 13 και ο αδερφός σου 8, όταν πέθανε ο πατέρας σου Νίκος Κούρκουλος. Έχεις βιώσει, όμως, για αρκετά χρόνια και το κομμάτι της νόσησής του. Θες να μου μιλήσεις για τα συναισθήματά σου τότε; Πώς αισθάνεται ένα παιδί όταν ο γονιός του αρρωσταίνει σοβαρά;

Η αλήθεια είναι πως ήταν άρρωστος για περισσότερα από 6 χρόνια. Εγώ, όταν ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία, ήμουν 6 χρονών και ο αδερφός μου ακόμα μωράκι. Στην αρχή δεν μου εξήγησαν τι συμβαίνει. Δε μου είπαν δηλαδή ότι ῾῾ο μπαμπάς έχει καρκίνο῾῾. Καταλάβαινα απλά ότι ήταν άρρωστος λόγω των συχνών επισκέψεών του στο νοσοκομείο. Κάποια περίοδο μάλιστα, μετακομίσαμε στο Λονδίνο για να ολοκληρώσει εκεί τις θεραπείες του και χρειάστηκε να μας βγάλουν από το σχολείο για αρκετούς μήνες.

Δεν σε προετοίμασε κανείς για την απώλεια;

Ευτυχώς ο πατέρας μου, με τον οποίο είχαμε πολύ στενή σχέση, ήταν ένας άνθρωπος που μου μιλούσε πολύ. Μου μίλαγε από μικρή, σαν να ήμουν ενήλικας. Σε ό,τι αφορά την ασθένειά του, με προετοίμασε με τον τρόπο του για το τι θα μπορούσε να συμβεί. Για το ότι υπήρχε πιθανότητα να είναι απών δηλαδή, όταν εγώ θα μεγάλωνα. Άρχισε από νωρίς να μου βάζει αυτήν την ιδέα. Φυσικά για ένα παιδί, όλο αυτό αποδομεί την αφέλεια και την ανεμελιά που συνήθως κυριαρχούν σε αυτή την ηλικία. Εγώ αισθάνομαι ότι εξαιτίας της ασθένειας και της απώλειας του πατέρα μου έχασα το μεγαλύτερο κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας.

 

 

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Erietta Kourkoulou (@eriettakourkouloulatsi)

Δεν έλαβες ψυχολογική υποστήριξη μετά τον θάνατο του μπαμπά σου;

Όχι. Μου είχαν προτείνει τότε από το σχολείο να μιλήσω σε ψυχολόγο, αλλά ήμουν αρνητική σε αυτό. Γενικά αντιμετώπισα το γεγονός της απώλειας του πατέρα μου αγνοώντας την. Πάνω στην εφηβεία μου ξέσπασα σε μια φαινομενική καλοπέραση, αντί να ξεσπάσω στα κλάματα. Κάπνιζα, έπινα και έβγαινα με τις λάθος παρέες. Η αυθόρμητη αντίδραση στον θάνατο του πατέρα μου ήταν να αρχίσω να ζω στα άκρα, αντί να κλειστώ στον εαυτό μου ή να πάθω κατάθλιψη. Ακολούθησα, δυστυχώς, τον δρόμο της δύσκολης εφηβείας (η μητέρα μου φυσικά πέρασε πολύ δύσκολα τότε με όλο αυτό) και με αυτόν τον τρόπο, έθαψα τη θλίψη μου και απέφυγα προσωρινά τον πόνο του χαμού του μπαμπά μου, τον οποίο λάτρευα όσο τίποτα στον κόσμο.

Σου βγήκε όμως το τραύμα αργότερα;

Φυσικά! Αρκετά χρόνια αργότερα, μου χτύπησαν την πόρτα οι κρίσεις πανικού. Ξαφνικά, χωρίς να καταλαβαίνω τον λόγο ή να περνάω κάποιο στρεσογόνο γεγονός, άρχισα να παθαίνω καθημερινές κρίσεις πανικού. Στην αρχή προσπάθησα να το αντιμετωπίσω μόνη μου, αλλά σταδιακά άρχισε να εμποδίζει τη λειτουργικότητά μου και αποφάσισα να ζητήσω τη βοήθεια της μητέρας μου. Εκείνη με καθοδήγησε σε έναν ψυχολόγο, με τον οποίο ξεκίνησα να κάνω συνεδρίες.

Λες ότι πάλεψες μόνη για έναν χρόνο. Είσαι τύπος που το κάνει συχνά αυτό;

Δυστυχώς ή ευτυχώς είμαι άνθρωπος που ό,τι μπορώ το αντιμετωπίζω μόνη μου. Πρέπει να φτάσω στα όριά μου για να ζητήσω βοήθεια. Όταν προέκυψε η ασθένεια του πατέρα μου, δεν ήθελα να επιβαρύνω τους γονείς μου με τις δικές μου ανησυχίες και από τότε μάλλον μου έγινε συνήθεια…