Πιο Δημοφιλή

03 Σεπτεμβρίου 2010

Dreams come true?

Άνοιξε τις πόρτες του με τους καλύτερους οιωνούς τον Οκτώβρη, για να μας δείξει το πώς πρέπει να είναι τα mega clubs. Στήσιμο και σκηνικό νεοϋορκέζικου βεληνεκούς, DJs που... αγγίζουν τον ουρανό, χορεύτριες που κόβουν την ανάσα κι -όπως ήταν αναμενόμενο- αμφιλεγόμενες κριτικές. Λίγο πριν κάνει την καλοκαιρινή του έναρξη στον θρυλικό Ειρηνικό, το βάζουμε στο μικροσκόπιο. Τελικά, αξίζει τον κόπο ή... πολύ κακό για το τίποτα;

Ρεπορτάζ-κείμενο: Μάνος Κιαπόκας

IΕΡΑ ΟΔΟΣ 30-32, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22:30.

Η μεγάλη ουρά, που ξεκινά από την Πειραιώς, μου επιβεβαιώνει ότι βρίσκομαι στον σωστό δρόμο. Η Ιερά Οδός είναι γνωστό ότι κρατάει τα... σκήπτρα της διασκέδασης, με τις μεγαλύτερες πίστες και αρκετά clubs να έχουν εδώ την έδρα τους. Εκεί, λοιπόν, ήρθε φέτος να προστεθεί ένας ακόμα «ναός» που έγινε talk of the town. Είμαι στα... ίχνη του την ώρα που τα τραπέζια «ανοίγουν». Μετά από λίγα λεπτά φτάνω στη φωτισμένη ροζ πόρτα του. Είχα ακούσει κριτικές από «συγκλονιστικό, το καλύτερο club της Αθήνας» μέχρι και... «τραγικό! Η μεγαλύτερη αποτυχία». Ε, δεν μπορεί, κάποιος λέει ψέματα! Σήμερα, λοιπόν, θα μάθω τα πάντα για το Dream City. Τέλος.

Η ΕΙΣΟΔΟΣ...
Το κτήριο εξωτερικά είναι λιτό, χωρίς περιττολογίες, που, εξάλλου, δεν ταιριάζουν με την industrial φυσιογνωμία του Γκαζιού. Τα μεγάλα γράμματα σε προϊδεάζουν για το mainstream του θέματος (αν περιμένεις να ακούσεις jazz, μάλλον είσαι σε λάθος μέρος). Αφού ρωτώ για την αντίστοιχη χρέωση τον παρκαδόρο (η οποία είναι στα €10, ενώ τις καθημερινές έχει €5-7), του το αφήνω και εκείνος «εξαφανίζει» το αυτοκίνητό μου σε κάποιο από τα 3 γειτονικά πάρκιγκ (μπροστά έχουν θέση μόνο οι Lamborghini, oι Sl 55 και οι λοιποί ανδρικοί πόθοι). Μην τσιγκουνευτείς, γιατί οι εναλλακτικές σου είναι ή να φας κλήση ή να ρισκάρεις να στο διαρρήξουν -άλλωστε συνηθίζεται στην περιοχή. Tα 3 αγόρια στην πόρτα μού ανοίγουν την κορδέλα και με χαιρετούν ευγενικά, ρωτώντας με αν έχω κάποια κράτηση. Δεν έχω, επομένως περνώ αριστερά (από την άλλη περνούν οι προνομιούχοι που έχουν ήδη κλείσει τραπέζι) και με €15 εξασφαλίζω την είσοδο και το πρώτο μου ποτό. Στην υποδοχή επικρατεί αναστάτωση... Οι maitres με τα ακουστικά και τις λίστες ανά χείρας προσπαθούν να ρυθμίσουν τις άπειρες κρατήσεις. «Ο τάδε είναι για τα prive», «ξέχασέ το, δεν υπάρχει περίπτωση, το έχω δώσει». Πρέπει να ικανοποιηθούν όλοι... Να εξυπηρετηθούν οι παλιοί, αλλά και να δελεαστούν οι καινούριοι. Προχωράω προς τις 2 πόρτες (η μια για το κυρίως club κι η άλλη για το εστιατόριο), όπου η όμορφη, αλλά ψυχρή κοπέλα της γκαρνταρόμπας με €3 με απαλλάσσει από το παλτό μου. Παρατηρώ ότι υπάρχει μια περιορισμένη cigar list, αλλά δεν υπάρχουν τσιγάρα (ναι, εδώ θα καπνίσεις)...

Ο ΧΩΡΟΣ...
Ομολογώ πως το νέο εγχείρημα του Θ. Κολοκυθά ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Πρόκειται για έναν από τους πιο όμορφους χώρους της νυχτερινής Αθήνας, κάτι το οποίο οφείλει στην έμπνευση του σκηνογράφου Μανώλη Παντελιδάκη. Πολλά επίπεδα, δύο μεγάλα πάσο στο κέντρο -όπου ανεβαίνουν οι χορεύτριες-, τρία bars περιμετρικά και στο βάθος τα υπερυψωμένα decks. Φωτίζονται, μάλιστα, από ένα τεράστιο video wall, με τους ουρανοξύστες και το Μanhattan να κάνουν παρέλαση μπροστά στα μάτια των clubbers. Το εστιατόριο βρίσκεται στα δεξιά -υπερυψωμένο κι εντελώς αυτόνομο από τον υπόλοιπο χώρο-, με φόντο μια τεράστια βιβλιοθήκη, ενώ αντιδιαμετρικά τα prive με τους λαμέ καναπέδες και τα industrial φωτιστικά, διατηρούν με τη σειρά τους την απαραίτητη απόσταση από την πίστα. Κοιτώντας ψηλά, βλέπω το ταβάνι... Δίνει την εντύπωση ότι έχει σπάσει, ενώ διακρίνονται από μέσα (από άποψη) οι σωλήνες κι οι εξαερισμοί. Η μουσική χαλαρή (με ωραία remixes από Barry White και Lenny Kravitz), ιδανική για να συνοδεύσει τις gourmet επιλογές αυτών που τρώνε ήδη από τις 22:00. Οι περισσότεροι (σαραντάρηδες επιχειρηματίες κι εκπρόσωποι του καλλιτεχνικού χώρου) συνδυάζουν το φαγητό με το clubbing, αφού μπορείς να συνεχίσεις στο τραπέζι σου, παραγγέλνοντας ποτό ή κρασί. Χαζεύοντας το μενού, εντύπωση μου κάνουν τα φιλετάκια ταύρου, το αγριογούρουνο με mango αλλά κι οι «πειραγμένες» συνταγές με βάση το ψάρι όπου, με έναν σύντομο υπολογισμό, φτάνουν το λογαριασμό γύρω στα €50-60/άτομο. Όσο για τη wine list; Πάνω από 40 ετικέτες (αλλά και κρασί σε ποτήρι, με €8), ενώ φυσικά δεν λείπουν κι οι σαμπάνιες.

Ο ΚΟΣΜΟΣ...
Ο κόσμος γύρω στις 00:30 έχει αρχίσει να καταλαμβάνει τα τραπέζια, αλλά και τα πάσο. Τα καλύτερα είναι στον prive χώρο του club (ειδικά το τελευταίο, στα δεξιά) , αλλά εκεί η τιμή φιάλης αλλάζει (από €110/5 άτομα, που είναι κανονικά, εδώ ξεκινάει από τα €130 plus, ενώ μια ποικιλία fingerfood είναι στα €30). Oι περισσότεροι εκεί είναι σταθεροί πελάτες, αλλά αν κάνεις έγκαιρα κράτηση, μπορείς να το ζητήσεις από τον maitre. Αν δεν το έχεις κανονίσει από πριν, τα πράγματα είναι δύσκολα -ειδικά Παρασκευές και Σάββατα-, γιατί το μαγαζί πήζει από τις 02:00 και μετά. Αν είναι να στριμωχτείς παρ' όλα αυτά, ιδανικότερο σημείο είναι στο κεντρικό πάσο (τουλάχιστον εκεί είσαι σε απόσταση αναπνοής από τις breathtaking χορεύτριες). Ο μ.ό. ηλικίας είναι κάτω από τα 25 στο club (απλοντυμένα αγοράκια με Τ-shirts, συνοδευόμενα από... λολίτες με τακούνια, κολάν και ενίοτε... μπουστάκια, στρασάκια κι άλλα κατάλοιπα των 90s), ενώ το εστιατόριο επιλέγουν κυρίως 35+, που τους αρέσει να διασκεδάζουν ανάμεσα στο νεαρόκοσμο. Πολλοί επώνυμοι καλλιτέχνες και γνωστά μοντέλα καταφθάνουν και οδηγούνται στα τραπέζια τους από τις δίμετρες καλλονές (Βικτώρια και Ελένη). «Λογικότατο», σκέφτομαι, αφού τις δημόσιες σχέσεις έχει αναλάβει ο Γιάννης Καζανίδης και το team του γνωστού P.Rίστα που λατρεύουν οι πασαρέλες κι οι άνθρωποι της μόδας.

Η ΜΟΥΣΙΚΗ
Η μουσική αρχίζει να δυναμώνει και γύρω στις 02:00 τα φώτα χαμηλώνουν και εμφανίζεται ο resident DJ της Παρασκευής, ο Χάρης (σημ.: κάθε μέρα έχει και διαφορετικό). Τα decks παίρνουν την ανιούσα κι αφού υπερυψωθούν αρκετά -ναι, ανεβοκατεβαίνουν-, κάνουν έφοδο γύρω στις 8 χορεύτριες με sexy εσώρουχα (μόνο!). Πρόκειται για κάποιες από τις πιο εντυπωσιακές γυναίκες της νύχτας με κορμιά-Avatar και χορευτικές ικανότητες που ξεσηκώνουν. Το πάρτι ξεκινά δυνατά! Όλες οι mainstream και house επιτυχίες κάνουν τα τεράστια ηχεία να δονούνται. Ο κόσμος χορεύει, το «παιχνίδι» παίζεται κυρίως στο bar κι η αναλογία ανδρών-γυναικών είναι πολύ καλή -σε αυτό ευθύνεται κι η, όσο το επιτρέπουν οι καιροί, αυστηρή πόρτα, που κυρίως τα Παρασκευοσάββατα «κόβει» τις μεγάλες ανδροπαρέες (αν έχεις, ωστόσο, έστω και μια κοπέλα στην παρέα κι είσαι και καλοντυμένος, μην ανησυχείς). Συνεχίζοντας, μου δημιουργείται η επιθυμία να πιω ένα cocktail και απευθύνομαι στο δεξί bar, κάτω από το εστιατόριο. H λίστα περιλαμβάνει τα απολύτως βασικά (Μοjito, Caipiroska, αλλά και κάποια με σαμπάνια σε τιμές από €12-20). Ωστόσο, δεν έχει ξεχωριστό cocktail-bar, οπότε μην περιμένεις θαύματα και προτίμησε ένα απλό ποτό.

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ...
O κόσμος είναι ασφυκτικά πολύς, αλλά ευτυχώς, λόγω καλού εξαερισμού, δεν υπάρχει κανένα θέμα με το τσιγάρο. Η ώρα είναι 03:45 και πρέπει να φύγω -εξάλλου έχουν αρχίσει τα πρώτα ελληνικά, που δεν είναι και το καλύτερό μου. Αντιθέτως, όλοι οι υπόλοιποι θαμώνες απολαμβάνουν τις τελευταίες επιτυχίες του Χατζηγιάννη, της Βανδή κ.ο.κ. «Θα έρθω Τετάρτη ή Κυριακή», σκέφτομαι, «που παίζει κυρίως R&B και house μουσικές, και θα είναι σίγουρα πιο χαλαρά, αφού με ένα τεράστιο πανό απομονώνουν το μισό μαγαζί και δεν "χάνεσαι"». Λίγο πριν φύγω, πηγαίνω και στις περίφημες τουαλέτες (ταλαιπωρία, αν πρέπει να ξαναγυρίσεις μέσα, μιας και πρέπει να διασχίσεις όλο το μαγαζί μέχρι την πόρτα). Παρ' όλα αυτά είναι τρομερή πρωτοτυπία να χωρίζονται οι νιπτήρες ανδρικών και γυναικείων με τζαμαρία... Μπροστά μου βλέπω 2 κοριτσάκια να κρυφογελούν, κοιτώντας απέναντι, και τον πιτσιρικά να προσπαθεί να επικοινωνήσει με... νοηματική! Τελικά βγαίνουν στο χολ και ανταλλάσσουν τηλέφωνα (αυτό δεν ήταν το ζητούμενο;)

Φεύγοντας, κατέληξα... Ναι, το Dream City είναι mainstream (ποτέ δεν το έκρυψε, άλλωστε)! Απευθύνεται κυρίως σε παιδιά 18-25 ετών που θέλουν να «χτυπηθούν», να στριμωχτούν και να ακούσουν όλες τις τελευταίες επιτυχίες (αν έχεις πλησιάσει τα σαράντα, μπορείς κάλλιστα να έρθεις, για να χαζέψεις τις ωραίες παρουσίες). Τέλος, ως απάντηση σε όσους ήθελαν το Dream City να κλείνει μέσα στο τρίμηνο, αυτό όχι μόνο δεν ισχύει, αλλά, από αρχές Απριλίου θα φορέσει το... στέμμα της Παραλιακής στον μυθικό πλέον Ειρηνικό, υποσχόμενο ατέλειωτες καλοκαιρινές νύχτες...

Ανοιχτά Τετ.- Κυρ. από τις 22:00
Είσοδος €15 με ποτό, φιάλη €110-130
Ιερά Οδός 30-32, Γκάζι, τηλ. 210 3477330, 6974834468

Τα σχόλια που ακολουθούν δεν είναι τυχαία και αντιστοιχούν σε πραγματικά πρόσωπα- χρήστες του www.athensmagazine.gr. Εμείς ως experts της πόλης, τρυπώσαμε στα... άδυτα του Dream City και βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους...

01 Οκτωβρίου 2010, 04:03

«Χειρότερη συμπεριφορά δεν έχω ξαναδεί σε club. O πορτιέρης, επειδή ήμασταν 4 αγόρια και μία κοπέλα, μας είπε ότι θα μπει η κοπέλα με ένα αγόρι κι οι άλλοι απ' έξω. Φυσικά, δεν δεχτήκαμε! Δεν πρόκειται να ξαναπατήσω το πόδι μου εκεί!»

Φίλε, το μαγαζί όταν έγραφες το σχόλιο, μετρούσε μόλις μια βδομάδα λειτουργίας κι ήταν ασφυκτικά γεμάτο, επομένως έπρεπε να τηρηθεί μια λογική αναλογία κόσμου...

18 Οκτωβρίου 2010, 11:48

«Με πείρα 15 χρόνων στη νύχτα σάς λέω ότι όταν κάνεις opening και πουλάς γκλαμουριά με το «καλημέρα», είναι λίγα τα ψωμιά σου. Ειδικά το συγκεκριμένο μέρος, από αυτά που άκουσα στην πιάτσα, ζήτημα να βγάλει έναν με ενάμιση μήνα...»

Ήδη το Dream City μετράει 5 μήνες λειτουργίας με τρομερή επιτυχία. Όχι μόνο δεν έκλεισε, αλλά από αρχές Απριλίου προετοιμάζει την... κάθοδό του σε ένα από τα πιο δυνατά στέκια της Παραλιακής, τον Ειρηνικό... Μάλλον τα «15 χρόνια στη νύχτα» δεν σε έμαθαν και πολλά...

18 Οκτωβρίου 2010, 17:55

«Βλέπω ότι έχετε το "σύνδρομο του Νεοέλληvα", που αν δεν μπορεί να φτάσει κάτι, πρέπει υποχρεωτικά να το ρίξει. Κάποιοι άνθρωποι δούλεψαν, για να έχετε εσείς τσοπάνηδες ένα club που να θυμίζει σε κάτι το εξωτερικό. Όσο για τις γκόμενες, είτε το θέλετε, είτε όχι, δίνουν το όμορφο στοιχείο σε ένα μαγαζί κι όχι οι λιγούρηδες ξιφομάχοι που βλέπουν ένα ντεκολτέ και αλληθωρίζουν.»

Γι' αυτή την εικόνα που αναφέρεις, δούλεψε πολύ σκληρά ένα μεγάλο team με επικεφαλής τον σκηνογράφο Μανώλη Παντελιδάκη, ο οποίος έχει δημιουργήσει ένα θεατρικό σκηνικό, εμπνευσμένο από μεγάλα clubs του εξωτερικού. Διατηρούνται τα industrial στοιχεία -ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στο Γκάζι- και ταυτόχρονα δίνεται μια νέα πνοή στον όρο club-restaurant.

22 Οκτωβρίου 2010, 03:05

«Διαφωνώ κάθετα με ό,τι λέτε για την αυστηρή πόρτα, τις βρόμικες τουαλέτες κ.λπ. Ο χώρος είναι απλώς απίστευτος, η μουσική υπέροχη κι οι σερβιτόροι φιλικοί. Όσο για την πόρτα, να πληροφορήσω ότι ανοίξαμε το τραπέζι μας 2 αγόρια και δεν μας είπε κανείς τίποτα. Τα κακόβουλα σχόλια είναι γραμμένα καθαρά για να βλάψουν...»

H πόρτα είναι όντως αυστηρή (αλλά όχι αγενής), ειδικά τα Παρασκευοσάββατα, γιατί το μαγαζί γεμίζει με πάνω από 2.000 κόσμου. Αυτό σημαίνει ότι κατά προτεραιότητα πρέπει να εξυπηρετηθούν οι κρατήσεις. Η μουσική είναι πράγματι πολύ καλή και γι' αυτό φροντίζουν οι καταξιωμένοι resident αλλά και guest DJs. Ενδεικτικά οι Magna τις Τετάρτες έχουν στήσει εδώ και 15 χρόνια τα καλύτερα R&B πάρτι, όσο για τον Νίκο Βουρλιώτη οι συστάσεις περιττεύουν.

03 Νοεμβρίου 2010, 18:59

«Η συμπεριφορά των βοηθών σερβιτόρων ήταν απαράδεκτη. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να διορθωθεί από τους υπευθύνους, γιατί ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος κι οι λεπτομέρειες μετρούν πολύ...»

Υπάρχει ένα πρόβλημα στο service, κυρίως τις ώρες αιχμής (μεταξύ 01:00-03:00), επειδή οι σερβιτόροι είναι λιγότεροι σε σχέση με τον κόσμο που εξυπηρετούν.

08 Νοεμβρίου 2010, 12:24

«Ρε πλάκα κανετε; Γκλαμουρια το Dream City; Tίγκα στους κάγκουρες, με "δεύτερες" γκόμενες. Σιγά την πολυτέλεια! Επίσης, προφανώς θα φάτε πόρτα, αν πάτε 10 μαντράχαλοι, ρε παιδιά. Οι πορτιέρηδες δεν φταίνε σε τίποτα, εντολές εκτελούν. Την πολιτική την ξέρετε, αν δεν σας αρέσει, μην πάτε. Ο κόσμος τραγικός, παραλίγο να ξεπεράσει το Candy bar, που κρατά τα πρωτεία σε αυτό.»

Όταν ένα club συγκεντρώνει πλήθος επωνύμων, μοντέλων και ηθοποιών, μάλλον αυτό κάτι πρέπει να σου λέει. Όσο για τις γκόμενες, αν «δεύτερες» αποκαλείς τις δίμετρες ξανθιές με τους κοιλιακούς «πέτρα» και τις γόβες «πολυκατοικία», τότε μακάρι όλοι να έχουν τέτοιες... δεύτερες!

26 Νοεμβρίου 2010, 16:39

«Πολύ χαίρομαι που όλοι οι βλάχοι τρώνε πόρτα στο Dream City. Επιτέλους ένα club που κάνει τη διαφορά και κρατάει ένα επίπεδο με καλοντυμένες κοπέλες και ωραία παιδιά. Οι υπόλοιποι να πάτε αλλού... κλέφτες θα γίνουν αυτοί;»

Αυτή είναι η άλλη άποψη που επικροτεί το face-control, αλλά και τη... μοιρασιά της πίτας και στα υπόλοιπα μαγαζιά!

03 Δεκεμβρίου 2010, 14:24

«Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τόσο κράξιμο. Προφανώς είναι εμβόλιμα τα σχόλια από συγκεκριμένα άτομα. Το μαγαζί είναι κάτι το διαφορετικό και είναι στο top 3 της Αθήνας. Όσο για το service, δεν είχα κανένα πρόβλημα. Το θέμα της πόρτας είναι γνωστό σε όλους, ας μην κοροιδευόμαστε. Ποτέ δε μ' άρεσαν τα μαγαζιά γεμάτα άνδρες. Κι ας είναι παράνομο, είμαι υπέρ της πόρτας, σε λογικά πλαίσια όμως.»

Συγκαταλέγεται πράγματι στα πιο επιτυχημένα club-restos της Αθήνας. Το εστιατόριο βρίσκεται στην περίφημη, πλέον, βιβλιοθήκη και σερβίρει πολλές gourmet γευστικές προτάσεις.

Σχόλια χρηστών

Παρακαλώ περιμένετε...

Στείλτε το σχόλιό σας

Όνομα:
E-mail:	(προαιρετικό)
Σχόλιο:
	Παρακαλώ περιμένετε... Αποστολή μηνύματος
	ΠΡΟΣΟΧΗ! Την ευθύνη για το περιεχόμενο των σχολίων φέρει αποκλειστικά ο συγγραφέας τους και όχι το Athens Magazine. Σχόλια άσχετα με το θέμα θα διαγράφονται. Τα σχόλια δικά σας.